Τι μου θύμισες...

Σήμερα είδα τηλεόραση. Στην αρχή παρακολουθούσα τη σειρά με τον Φιλλιπίδη, σε επανάληψη φυσικά. Είναι φοβερός ο άτιμος.

Μετά έκανα ζάπινγκ, και μετά από λίγο έπιασα τον εαυτό μου να βλέπει τα «προκριματικά» του dream show. Στην αρχή τρομοκρατήθηκα με τον εαυτό μου γιατί πάντα αποκαλούσα τέτοιου είδους εκπομπές thrash tv. Ακόμα το πιστεύω, δεν το άλλαξα όμως γιατί συνειδητοποίησα ότι είχε πολύ πλάκα.

Μετά από λίγο σταμάτησε να έχει και τόση πλάκα. Είδα ένα γνώριμο πρόσωπο να τραγουδάει μπροστά στη κριτική επιτροπή. Ήταν η πρώην κολλητή μου φίλη, η Σοφία. Πηγαίναμε στο ίδιο γυμνάσιο, στο μουσικό, ξεκινήσαμε να κάνουμε παρέα επειδή πηγαινοερχόμασταν στο σχολείο με το ίδιο σχολικό λεοφωρείο. Ήμασταν σε διαφορετικά τμήματα. Εγώ είχα την παρέα μου στην τάξη, αλλά αυτή ήταν τότε το άσχημο και αγενές κοριτσάκι που θέλοντας να κάνει την επανάσταση του αμφισβητούσε και έβριζε τους πάντες μες στα μούτρα τους. Και εμένα. Και γι’ αυτό δεν είχε παρέες.

Ένα καλοκαίρι με πήρε τηλέφωνο, χωρίς λόγο. Αρχίσαμε να κάνουμε όλο και περισσότερη παρέα. Πάντα μου ζητούσε συμβουλές, λες και ήμουν μεγαλύτερη της και θα έπρεπε να ξέρω. Θεωρώ ότι την βοήθησα να γίνει πιο κοινωνική. Της στάθηκα σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής της, αλλά όταν δεν ήμουν εγώ καλά συνήθως μου ζητούσε να πάμε στην αγορά…

Στο λύκειο εγώ άλλαξα σχολείο, βρήκα νέες παρέες τις οποίες η Σοφία ζήλευε. Της γνώρισα όλους μου τους φίλους και περνούσαμε πολύ ωραία όλοι μαζί. Για κάποιο διάστημα η παρέα μου ήταν η μόνη παρέα της. Στο τέλος του λυκείου άρχισε κι αυτή να δένεται περισσότερο με άτομα απ’ το παλιό μας σχολείο. Έλα όμως που μετά αρχίσαμε και οι 2 να αλλάζουμε, να ωριμάζουμε και να βαριόμαστε αυτό το κολλητιλίκι. Εμένα με ενοχλούσε απίστευτα η ανευθυνότητα της, η επιπολαιότητα και ο εγωισμός της. Πάντα όμως της τα έλεγα όλα, ακόμα και αυτά. Δεν της ζήτησα να αλλάξει τίποτα, απλά της έδωσα την εικόνα του χαρακτήρα της. Δεν ήθελα να αλλάξει τίποτα από αυτά, γιατί τότε θα ήταν η φίλη που θα ‘θελα να έχω, και προτιμούσα να την δεχτώ γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελα να είναι.

Όταν ήρθε η ώρα να κάνει αυτή το αντίστοιχο, θεώρησε σωστό να μιλήσει πρώτα στην υπόλοιπη παρέα μου για τα ελαττώματα μου. Έτσι, μία μέρα, η Σοφία και οι υπόλοιποι κοντινοί μου φίλοι εκείνο το δύσκολο διάστημα σταμάτησαν να μου μιλάνε. Μετά από κάμποσο καιρό αποφάσισε η Σοφία μαζί με έναν ακόμα φίλο μου ότι έπρεπε να με βγάλουν έξω για καφέ, να μου επισημάνουν τα ελαττώματα μου και ότι συζήτησαν και κατέληξαν ότι πρέπει να αλλάξω αλλιώς δεν ξέρουν αν μπορούν να με ανεχτούν άλλο. -Το ίδιο διάστημα πολλοί φίλοι μου είχαν απομακρυνθεί από μένα, και αργότερα ότι η Σοφία έκανε πολύ παρέα μαζί τους, ενώ πριν από λίγο καιρό συνέχιζε να μου τους θάβει…- Με αυτόν τον φίλο μου δεν είχα ποτέ το παραμικρό πρόβλημα. Σημείωση: ήταν ερωτευμένος μαζί της… Από τότε την έχω δει κανα δυο φορές, μου ζήτησε να «μη ξαναχαθούμε» αλλά εγώ αποφάσισα ότι δεν αξίζει να χαραμίσω κι άλλο χρόνο της ζωής μου έτσι άδικα.

Πως αλλάζει ο κόσμος… Εγώ πήγα στο πανεπιστήμιο, αυτή στο dream show. Εγώ βέβαια πάντα ήθελα να περάσω στο Χημικό, αυτή πάλι πάντα έθαβε τα reality.

Ο Μιχάλης μου έλεγε: «Κάθε στιγμή που περνά αλλάζει το ποτάμι. Γιατί σε τρομάζει αυτό; Αφού όπως λες κι εσύ αλλάζεις. Φρόντισε μόνο οι αλλαγές σου να συμβαδίζουν με αυτό που ΕΣΥ δέχεσαι ως πραγματικότητα και θα είσαι ΟΚ. Ένα παράδειγμα (με ολίγη από φυσική): Ποιος είναι ο πιο εύκολος τρόπος να σπάσεις τα μούτρα σου? Να είσαι άτεγκτη, αμετάβλητη, σταθερή και αμετακίνητη μέσα σε ένα περιβάλλον που αλλάζει. Αν (επι)μείνεις ακλόνητη σε μια θέση, θα αυξήσεις τις «τριβές» σου με το σύμπαν, αντί «να πάς με το ρεύμα του». Αντιθέτως, αν δεχτούμε πως όλα γύρω μας είναι χάος (με την έννοια της φυσικής, έτσι; Όχι του μηδενισμού), αν δεχτούμε λοιπόν ότι όλα γύρω μας αλλάζουν, γιατί να μην γίνουμε κι εμείς ένα μέρος τους, ένα μέρος της εντροπίας (του χάους που λέγαμε); Θα κυλήσουμε μαζί με τα πράγματα, θα μας οδηγήσει το ποτάμι της ζωής, κανένας δεν χάνεται – ειδικά ένας «καλός κάποιος» όπως εσύ.»

Τι να κάνει άραγε κι αυτή η ψυχή? Ας του στείλω κάνα e mail…



Ήθελα κάπου να τα πω…


ΥΓ :το link στα δεξια Sophia's blog, είναι άλλης Σοφίας. Να εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε.