Αυτές είναι στιγμές...

Τσιμισκή... Ξημερώματα Κυριακής 7/01... Αποφασίσαμε να το παίξουμε Daltons. Εγώ είμαι ο Τζο, ο πιο κοντός αλλά και ο πιο έξυπνος!!! Οι υπόλοιποι χαζότεροι μου είναι ο Γιάννης, η Πανωραία και ο Λευτέρης. Τι καλό παιδάκι!

Εκείνο το βράδυ πραγματικά διασκεδάσαμε. Πρώτα πήγαμε στο μπιτ-παζαρ, για εκατομμυριαστή φορά στη ζωή μου, και σαβουρώσαμε κάτι ποικιλίες κρεατικών, παρέα με την πολυαγαπημένη μου ρετσινούλα, πολύ ωράια. Εκτός απ ' τα μοντέλα της φωτογραφίας ήταν μαζί και η Λίνα, η Ισμήνη και ο Σπυράκος. Είπαμε ΤΙΣ τρελές μαλακίες, γίναμε αρκετά ρεζίλι για ακόμα μία φορά, ειδικά όταν η Πανωραία δοκίμαζε αν τα μπουκάλια που είχαμε στο τραπέζι χωράνε στο στόμα της, προσομοιώνοντας τα με... ξέρετε τι... Μετά πήγαμε στα λαδάδικα με πρόθεση να επισκευτούμε το Dizzy, όμως τα σχέδια μας άλλαξαν, χωρίς τη θέληση μου και πήγαμε σ' ένα μαγαζί δίπλα στο 3 Wishes που παίζει κάτι απέχαλα ελληνικά έντεχνα υποθέτω... Εμείς όμως δεν πτοηθήκαμε. Και περάσαμε καταπληκτικά. Χωρίς να κάνουμε κάτι σπουδαίο.

Αναρωτιέμαι πως διασκεδάζουν κάποιοι που πηγαίνουν σε σκυλαδικομπουζουκτσίδικα και σε ντάμπα-ντούμπα. Δίνεις ένα κάρο λεφτά για ένα ποτό μπόμπα, είσαι τόσο στριμωγμένος που όταν βγαίνεις ζέχνεις ωσάν παστή σαρδέλα, δεν μπορείς να μιλήσεις ντυπ για ντυπ με την παρέα σου και ακούς κάτι που όχι απλά δεν χαρακτηρίζεται μουσική, αλλά επιεικώς ηχορύπανση. Και τι τους μένει απ' όλο αυτό? Ένας ωραιότατος πονοκέφαλος και οι χορευτικές φιγούρες της "μουνάρας" στο διπλανό τραπέζι.

Εμείς πάλι, πηγαίνουμε στον Τσέχο, πίνουμε μπύρες, μπύρες όμως όχι μαλακίες,(Ζubr rulezz!), μιλάμε με τις ώρες, λέμε ένα σωρό καφρίλες και μας μένει η γλυκειά γεύση του ατελείωτου και δυνατού γέλιου... A, και μία μέρα θυμάμαι πήγαμε μόνο για γύρους... Ότι να'ναι.

Ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πολυτέλειες για να περνάει καλά. Τα λεφτά, τα φανταχτερά ρούχα, τα μεγάλα σπίτια και τα καινούργια κινητά δεν φέρνουν ευτυχία. Φέρνουν απληστία. Είμαι περήφανη για τον εαυτό μου για ένα και μόνο πράγμα. Για το ότι έχω μάθει να εκτιμώ και να χαίρομαι κάθε στιγμή της ζωής μου, χωρίς να σημαίνει ότι είμαι ξυσταρχίδας, και να αποζητώ την ευτυχία σ' αυτές τις μικρές και όμορφες στιγμές. Αυτές που όταν τις ζεις λες "Δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο στη ζωή μου, είμαι χαρούμενος."(Άντε βρε, ίσως ένα πτυχίο!) και η καρδιά σου χτυπάει δυνατά, χωρίς να ξέρεις το λόγο. Μ' αρέσει που έχω γνωρίσει αρκετούς σωστούς ανθρώπους, χωρίς κόμπεξ, και θέλω να πιστεύω και πραγματικούς φίλους. Άνθρωποι τους οποίους τους αγαπάς και σε αγαπάνε γι΄αυτό που πραγματικά είμαστε, για την μοναδικότητα του καθένα.

Είναι καταπληκτικό να μοιράζεσαι τα συναισθήματα σου με κάποιον και να σε καταλαβαίνει. Είναι μοναδικό να επικοινωνείς αληθινά και ουσιαστικά με κάποιον. Έτσι μόνο θα ανακαλύψεις τον ίδιο σου τον εαυτό, μέσω της αντανάκλασης σου στην ψυχή του άλλου. Ας κλείσουμε λοιπόν τα pc, και πάμε να ζήσουμε την μαγεία των ανθρώπινων σχέσεων, ας μην τις αφήσουμε να εξαφανιστούν...