Ντό να εφτάω?

Έχω κουραστεί. Και έχω βαρεθεί. Να τρέχω σαν τον Βέγγο, να πιέζομαι απ’ τον χρόνο που τρέχει τρέχει και δεν σταματάει, να μην προλαβαίνω να κάνω πράγματα που θέλω πραγματικά.

Απ’ τη μία έχω το διάβασμα για τη σχολή. Ένα χρόνο δεν διάβασα τίποτα από τεμπελιά. Τώρα όχι μόνο δεν με παίρνει να συνεχίσω να μη διαβάζω, αλλά θέλω κιόλας πολύ να ασχοληθώ. Μ’ αρέσει πάρα πολύ η σχολή μου, είμαι καλή και είναι κρίμα να τα παρατάω και να αφήνω τόσες όμορφες γνώσεις να μου φεύγουν μέσα από τα χέρια μου… Βιβλιοθήκη λοιπόν είναι η λύση, γιατί αν κάθομαι σπίτι θα κοιμάμαι όλη μέρα…Απ’ την άλλη είναι το μαγαζί. Ένας τρόπος για να βγάζω τα προς το ζήν, (αν υπάρχει αυτή η έκφραση, δεν ήμουν ποτέ καλή στα αρχαία) και να βοηθάω κατά πολύ τους γονείς μου, κερδίζοντας έτσι και περισσότερο σεβασμό από μέρους τους. Μαγαζί λοιπόν, το πρωί μέχρι το μεσημέρι.

Μετά έχουμε την πολιτική, μία απ’ τις πολυαγαπημένες μου ασχολίες. Συνελεύσεις, πορείες, καταλήψεις, συντονιστικές επιτροπές, εξορμήσεις, θέλω πολύ να συμμετέχω δυναμικά σε όλα αυτά, ειδικά σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο για την παιδεία. Μπορώ έτσι να αποκτήσω τεράστια εμπειρία και να έχω και μία πιο ολοκληρωμένη άποψη για τις καυτές εξελίξεις.

Άλλο ένα πράγμα που προλαβαίνω ίσως να κάνω μόνο τα καλοκαίρια είναι το διάβασμα βιβλίων… Έχω τόσα, μα τόσα πολλά στη βιβλιοθήκη μου, τόσο ωραία στολισμένα, και θέλω να τα διαβάσω όλα μονορούφι…

Επίσης αυτό το ρημαδομπόγκ. Πόσες φορές σκέφτομαι, θα ποστάρω αυτό, εκείνο, το άλλο, θα αναλύσω αυτή τη σκέψη μου, θα βάλω αυτή τη φωτογραφία και στο τέλος τίποτα! Μία φορά τη βδομάδα και το καταργήσαμε κι αυτό. Θέλω να διαβάσω επιτέλους όλα τα μπλογκς που έχω σελιδοδεικτήσει, γιατί απλά είναι φοβερά.

Ακόμα, έχω τόσες φίλες και φίλους που βλέπω μία στο τόσο, για λίγα λεπτά. Άτομα που με έχουν στηρίξει και τους έχω στηρίξει, που περνάω καλά μαζί τους και η φιλία μας δεν εξελίχθηκε όσο θα ήθελα.

Τελευταίο και καλύτερο, η σχέση μου… Και οι δύο τρέχουμε συνέχεια, βρισκόμαστε κάπου σφήνα κατά τη διάρκεια της ημέρας και μετά βιαζόμαστε για να μην αργήσουμε… Είμαι τόσο ευτυχισμένη και θέλω πολύ να αφιερώσω χρόνο σ’ αυτή τη σχέση, γιατί σημαίνει πολλά για μένα. Αν δεν ήταν αυτός ο ουρανοκατέβατος στην ζωή μου Γιάννης, δεν ξέρω αν θα είχα επιβιώσει ως τώρα… Είναι φοβερό το πώς επικοινωνούμε, πως μοιραζόμαστε τα συναισθήματα μας και ανοίγουμε τις καρδιές μας ο ένας στον άλλον… Θέλω επιτέλους να τον χορτάσω!

ΜΗΠΩΣ ΤΗΝ ΕΧΩ ΠΑΤΗΣΕΙ?